ŞİİRSEL DUYGULAR

KİM ÖZLERDİ AVUÇ İÇLERİNİN KOKUSUNU...

2008-04-24T10:30:00.000-07:00

O kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar
bırakılmasaydı eğer.

Dayanılması o kadar da zor değildir,
büyük ayrılıklar bile, en güzel yerde başlatılsaydı eğer.

Utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer.

Yüz kızartıcı bir suç değildir hırsızlık,
çalınan birinin kalbiyse eğer.

Korkulacak bir yanı yoktur aşkların,
insan bütün derilerden soyunabilseydi eğer.

O kadar da yürek burkmazdı alışılmış bir ses,
hiçbir zaman duyulmasaydı eğer.

Daha çabuk unutulurdu belki su sızdırmayan sarılmalar,
kara sevdayla sarıp sarmalanmasalardı eğer.

Belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine delice bakmasalardı eğer.

Çabuk unutulurdu ıslak bir öpücüğün yakıcı tadı
belki de,
kalp, göğüs kafesine o kadar yüklenmeseydi eğer.

Yerini başka şeyler alabilirdi uzun gece
sohbetlerinin,
son sigara yudum yudum paylaşılmasaydı eğer.

Düşlere bile kar yağmazdı hiçbir zaman,
meydan savaşlarında korkular, aşkı ağır
yaralamasaydı eğer.

Su gibi akıp geçerdi hiç geçmeyecekmiş gibi duran zaman,
beklemeye değecek olan gelecekse sonunda eğer.

Rengi bile solardı düşlerdeki saçların zamanla,
tanımsız kokuları yastıklara yapışıp kalmasaydı eğer.

O büyük, o görkemli son, ölüm bile anlamını yitirirdi,
yaşanılası her şey yaşanmış olsaydı eğer.

O kadar da çekilmez olmazdı yalnızlıklar,
son umut ışığı da sönmemiş olsaydı eğer.

Bu kadar da ısıtmazdı belki de bahar güneşleri,
her kaybedişin ardından hayat yeniden başlamasaydı eğer.

Kahvaltıdan da önce sigaraya sarılmak şart olmazdı belki de,
dev bir özlem dalgası meydan okumasaydı eğer.

Anılarda kalırdı belki de zamanla ince bel,
namussuz çay bile ince belli bardaktan verilmeseydi eğer.

Uykusuzluklar yıkıp geçmezdi, kısacık kestirmelerin ardından,
dokunulası ipekten bir o kadar uzakta olmasaydı eğer.

Issız bir yuva bile cennete dönüşebilirdi belki de,
sıcak bir gülüşle ısıtılsaydı eğer.

Yoksul düşmezdi yıllanmış şarap tadındaki şiirler böylesine,
kulağına okunacak biri olsaydı eğer.

İnanmak mümkün olmazdı her aşkın bağrında bir
ayrılık gizlendiğine
belki de, kartvizitinde "onca ayrılığın birinci
dereceden failidir"
denmeseydi eğer.

Gerçekten boynunu bükmezdi papatyalar,
ihanetinden onlar da payını almasaydı eğer.

Issızlığa teslim olmazdı sahiller,
kendi belirsiz sahillerinde amaçsız gezintilerle
avunmaya kalkmamış olsaydın eğer.

Sen gittikten sonra yalnız kalacağım.
Yalnız kalmaktan korkmuyorum da, ya canım ellerini
tutmak isterse...

Evet Sevgili,
Kim özlerdi avuç içlerinin ter kokusunu, kim
uzanmak isterdi ince parmaklarına,
mazilerinde görkemli bir yaşanmışlığa tanıklık
etmiş olmasalardı eğer!!

Can YÜCEL

BEN IŞIKLARI SÖNÜK BİR EVİN KAPISINI HİÇ AÇMADIM Kİ..!!!

2008-04-24T10:16:00.000-07:00

sen gözden kayboluncaya kadarmış bu şehrin güzelliği

kararlı bir ayrılığa gittin diye

nefret ediyorum bu gardan, bu otobüslerden...

bu hüzün sımsıcakken

aşka ilk kez yenilmişken

nasıl giderim sobası sönmüş evimize?

ben ışıkları sönük bir evin kapısını hiç açmadım ki!

‘‘ve insan ayrılırken de büyük olur...‘‘ diyecek kadar
cesaretli olmadım hiç...

gözyaşlarımı içime akıtıp
kabullenmeden önce yokluğunu direniyorum

sen geceyi geçerken başını cama yaslayıp

bir kar fırtınasını seyrediyorsun

beyaz bir hüzün üşütüyor seni

hırkana dolanıyorsun...

beni hatırlıyorsun, sevinçlerimizi

kavgalarımızı da...

gözündeki yaşına uymayan

bir gülüş sarıyor yüzünü

otobüs camındaki görüntünü görüp irkiliyorsun

bana bavulunu bile taşıtmadığın yolculuğuna

yeniden başlıyorsun...

dinlediğin radyo
ayrılık şarkılarını kesip
‘‘kar yağışı ülkeyi felç etti‘‘ diye abartırken
yalnızlığına bir bensizlik taşıyorsun...

sen beni düşünmeyi suç sayarken

ben içimde açtığın uçuruma düşmeden önce

seni biriktiriyorum...

tenimde parmak izlerin, kokun...

şimdi pusuya yatmış bir kederin

beni yalnız yakalamak için öfkelendiğini biliyorum

o yüzden kalabalıklaşıyorum

düşmeden dostlarıma tutunuyorum...

biliyorlar sensizliğimi
sebebi belli bir yangında yanacağımın telaşındalar...
en teselli veren cümleleri kuruyorlar

ve içlerinden biri unuttum diyor giden aşkını

(sarılırken yeni sevgilisinin beline
eski sevgilisine sarılır gibi)

ama sen sıradan bir alışkanlık değildin ki!

biraz sonra herkes iki kişilik dünyalarına dönünce

ben nasıl taşırım beni ve omuzlarımdaki yitik sevdayı?
nefesini yüzümde duymadan gelir mi uykular?

sabah olur mu?
sen olur musun bir daha?...

işte herkes gitti...

yüzümde kalan son gülümseme de yalan oldu sonunda

korkuya benzer duygularla tanıdım aşkın ikinci yüzünü

ayrılığın şiirlerine hiç dokunmamıştım

her şey seninle başladığından

güzelliklerin bile adını koymamıştım

hiç bir yasa seni benden koparamayacakken

şimdi nasıl yaşarım sensiz?...
ben ışıkları sönük bir evin kapısını hiç açmadım ki!...
‘‘ve senden ayrılmakta güzeldir...‘‘ diyecek kadar
kahraman olmadım hiç...

Ertan Akyüz

DALGIN BİR KADIN

2008-04-22T08:31:00.000-07:00

Sorulmaz kaidesiyle yaşını hiç sormadım

Seneler dalmış gitmiş gözlerine..

Zaman tahripkarlığını unutmuş

Kapanmış dizlerine

Dalgın bir kadın;

Galiba biraz sarışın

Esmerlerden iz taşıyor saçları

Ne zaman örüklerini çözse

Rüzgar dağılır tel tel

Ancak sihirli bir düşte okşayabilir

Simsiyah saçlarını bir el..

Kudretten kınalı parmak uçları

Beyaz bulutlar gibi elleri

Ayda yılda bir tokalaşmak istese

Milyonlarca aşığın konuk evidir yüreği

Zemheriye meydan okuyup durur

Koynundan bir kez nasip alan can

Sıcak nefesi hangi diyara değmiş

Mevsim mutlaka yaz orda

Ve aylardan haziran

Sarıldığında gelin koynu gibi sıcaktır kucağı

Kutup yıldızı gibi parlıyor

Gözlerinin değdiği her göz

Şiir olmak istiyorsa söz

Dilinden icazet alıyor

Aşk göğünün girişinde bir tek onun adı yazıyor

Yürüdüğü yol menzilin ta kendisi

Uğradığı gülistana hazan uğramaz

Dikenler boyun büker her el uzatışında

Sadece teninin değmediği güller soluyor

Ne zaman gözlerini yumsa akşam oluyor;

Dalgın bir kadın galiba biraz sarışın

Titrek bakışlarından belli ki aşka biraz mesafeli

Eline şehvetle değmemiş bir erkek eli

O yüzden deryaları mavilendiren gözleri

Göz kapaklarını kapattığında hep nemli

O yüzden gözlerimi kelepçeleyen gözleri mahzun

O yüzden şiirim suskun

Ve o yüzden seviyorum onu..

Yazarı : Bilinmiyor

YOL MU,SANA ÇIKMAYAN

2008-04-21T00:40:00.000-07:00

Bazı duyguları ifade edebilmek;

Seni sevmek gibi güzel! ..

Yani ben, kanatları zamklanmış bir kelebek gibiyim;

parmaklarım bulamadığında seni,

kağıdın-klavyenin üstünde...

Ve zihnim soyulmadığında sana..

Zihnim, soyunmuş bir elma gibi;

Dişlediğin..!

Esiri "eseri" dir efendinin..!

Efendim, merhamet edin

Niyetim, denizlerinizi çalmak değil;

yakamozları seyretmek,

ve kapattığınızda gözkapaklarınızı,

kirpiklerinizi düzeltmekti...

Niyetim; nefesinizin serinliğinde yıldızlarla

dertleşmekti.

Esirinizim efendim;

Size hediye ettiğim göğüs kafesimin içindeki bir kuş

gibi..!

Esirinizim efendim;

Parmak izlerimin kordan birer mühür olduğunu

biliyorum.

Tenine dokunmaktan korkuşum bundan;

kutusuna sürtündüğü an tutuşacak bir kibrit çöpü

gibi!..

Ben artık, güneşte kurumuş çıra gibiyim,

yahut esmer çalgıcının ısıtarak gerdiği bir deri gibi!..

Bazı duyguları ifade etmek, seni sevebilmek gibi

güzelse de;

seni sevebilmek, sevmekten öte bir şey...

"Attığın taşın vurduğu nokta" değildir, birini sevmek..

Atacağın noktayı bilmek... Oraya bakmak, orayı

görmek...

Ve atışını yapıp, "tam o noktaya" vurmaktır...

Ve de;

Vurduğun noktada durmaktır,

sevmek!

Üstelik, sevmek; tercihini yapmaktır...

Ve, sözünde durmaktır!..

Şimdi...Sen...Tutuştuğu zaman...

Kavak çırpısından yapılmış bir kibrit çöpü gibi;

yandıkça sana doğru kıvrılan bir bedenden,başka ne

istersin ki ?..

Zihnimde yol yok;

Sana çıkmayan...

Ve senden gelmeyen!

Muammer Erkul

DELİ GÖNLÜMÜN AĞRISI

2008-04-21T00:16:00.000-07:00

Önce gözlerine yandım deli gibi,
Gecelerce düşler kurdum..
Senle kapattım gözlerimi uçsuz bucaksız maviliklere
Gün ışıyınca seninle açtım
Bir ömür sürer sandım
Bir ömür için emek verdim..!!

Gözyaşlarımı sel misali akıttım da yeryüzüne,
Bir yüreğine akıtamadım..
Deli Gönlümü nelere susturdum; nelere göz yumdurdum.
Nelerden vazgeçtim de,
Bir sana söz geçiremedim.
Bir ömür yaşadım yokluğunda varlığını ne fark eder?

Ben seni seninle sensiz yaşadım da sana anlatamadım.
Gözlerim sımsıcak deniz gözlerine aktı.
Bedenim ateş misali yandı da bir seni yandığım ateşle yakamadım.
Anladım ki sevgilim benim için senin için artık çok geç.
Ben senin için Bir hiçim..!!

Ben bitmişim sensiz gecen günlerimin limitini tüketmiş bedelini ödemişim..
Sen payına düşeni ödedin yada ödemedin ne fark eder.!!
Ben bu deli sevdamın son biletini kestim.
Bağışla beni Sevdiğim,
Bu yürekle bir daha yolunda yürüyemem.
Aynı ağacın altında delice kendimi tüketemem.

Sen bende seni tüketemedin ama,
Beni çoktan tükettin.
Ve noktayı koydun Bu aşka,
Şimdilerde seni sana emanet ettim.
İyi bak gecen günlerimize.
Nerede kiminle olursan ol kirletme,
Bir zamanların bizini..!!
Yüreğimin hep bir tarafında Sen olacaksın

Aşkım hep bir buse misali dudağımın bir köşesinde var olacak
Kiminle olursam olayım..!!
Seni Sende her ayrıntısında yaşadım ve Sonunda tükendim

HOŞCAKAL deniz gözlüm deli gönlümün ağrısı...

HOŞCAKAL sevdiğim..

HOŞCAKAL...

Alıntıdır
Yazarı bilinmiyor

KIRGINIM

2008-04-20T23:48:00.000-07:00

İki tırnak işareti arasına sığan bir kaç kelimeydin sen, içimi oyup geçen rüzgarlara inat, yürek durağımda beklediğim tek yolcu.

Gerçeklerde aramıyorum artık seni, gerçek olmadığına inandırdım kendimi.

Kırgınım yalnızca hatta adı aşk ile başlayan cümleler kulağımı tırmalayan rahatsız edici birer ses artık.

Mülteci bir kaçaklığım vardı eskiden, şimdi terkedilmiş evler gibi duvarlarımda asılı eskimişliğim. Garipti aslında, sen dudağımdan apar topar dökülen sözlere virgül koymaya çalışırken, ben ettiğin cümleleri noktalıyordum.

Cümlelerin sonuna nokta koymak hep bana düşse de,noktaları hiç sevmiyordum.

Noktalar acıttı kalbini , biliyorum.

Şu üç harfi biraraya getirip gelişi güzel zikretmeyi de sevmiyorum ama,

a-ş-k biraz sabır, en çokta cesur olmaktı .

Şimdi oturduğum şehrin gözlerine yağmur doluyor, elimde bir fincan kahve, ağaçları seyrediyorum. Bir fincan kahvenin kaç yıl hatırı kaldığını sayıyorum kendimce ve halen merak ediyorum yazdıklarını.

Sanırım denge üzerine kuruluydu dünya ve dengeler altüst olduğunda gökyüzünün kalbinde bile kocaman bir delik açılabiliyordu.

Acılarımız mı bizi eğiten, dengesizliklerimiz mi bizi acıtan, yoksa tecrübelerimiz mi ayağımızı yere kenetleyen?

Binlerce soru sormak geliyor içimden, binlerce sorunun altında bırakmak istiyorum zihinleri.

Elimdeki kahve bitmiyor bir türlü, içindeki zararlı maddelere inat yudum yudum damıtıyorum içime, varsın benimde kendine zarar verenler arasında bir kıyamlık yerim olsun.

Ne çıkar?

Kalbim ahşap evlerin tahta arasından sızan damlaları gibi usul usul yürüyor gözlerime, kalbimi yanaklarımın coğrafyasına gömüyorum.

Hani bazı hikayelerin sonunu kimse bilmez herkes kendine göre bir son uydurur ya, işte öyle bir şeydir a-ş-k .
Kimisi için cümle sonuna konulan ,
öldürmeyen ama sol yanını felç bırakan bir nokta
kimisi içinse yeni bir cümleye başlamak için verilen müsaade.

Bir hikaye de noktalama işaretini doğru yerde kullanmak mühimdir aslında, cümlenin en olmadık yerinde el yordamıyla kondurulan bir nokta,
ne yeni bir satır başının müjdecisi ne de anlamlı bir öykünün yardımcısıdır.

Aslında çokta zor değildir bir hikayeyi nerede bitirdiğine bakmadan bitirebilmek ,ama eğer noktaları doğru yerde kullanmadıysanız,
hikayeyi her okuduğunuzda bir urgana atılmış gemici düğümü gibi çarpar dilinize.

Kanar diliniz, kanar kalbiniz...

Çok mutlu bitmese de, doğru yerlerde kullanılmış noktaları, ister iki satırlık isterse sayfalar dolusu bir sonu olmalı hikayelerin.

Ama mutlaka bir sonu olmalı.
İki nokta üst üste :

Derya Akel-Noktalama İşareti

Okuyan-Eylül Tufan

codebase="http://activex.microsoft.com/activex/controls/mplayer/en/nsmp2inf.cab#Version=6,0,0,0"
standby="Loading Microsoft Windows Media Player components..." type="application/x-oleobject">

pluginspage="http://www.microsoft.com/windows95/downloads/contents/wurecommended/s_wufeatured/mediaplayer/default.asp"
src="http://eylultufan.com/eylul/kirginim.mp3" name=MediaPlayer2 showcontrols=1 showdisplay=0 showstatusbar=1 autosize=1 autoplay=0 visible=1 animationatstart=0 transparentatstart=1 loop=0 height=0 width=0>

BALIK AĞZI (Kılıç Balığının Öyküsü)

2008-04-20T11:29:00.000-07:00

Bu bir kılıçbalığının öyküsü
Yazılmasa da olurdu
Ama bizi yeni sulara götürecek akıntı durdu
Uskumrunun arkasından gidiyorduk
Sürünün içinde ben de vardım

Sırtımda bir zıpkın yarası
Mutlu olmasına mutluydum
Nedense gitmiyordu kulağımdan
Bir türlü o "ağ var" sesleri

Denizkızı girmiş düşünceme
Ben iflah olmam
Dalyanları birbirine katmak orkinosların harcı
Dolanınca ağa çok geçmeden küserim
Bir çocuk bile çeker sandala beni
Bu kadar ağır olmasam
Beni böyle koşturan yaşama sevinci
Kanal boyunca bir o yana bir bu yana

Siz yok musunuz siz derya kuzuları
Kestim kılıcımla karanlığını dibin
Yakamoz içinde bıraktım suları
Ah ayaz gecelerde olur ne olursa
Sırtımda bir zıpkın yarası

Alın beni mor kuşaklı bir takaya götürün
İri gözlerimde keder
Kılıcımda hüzün
Satın beni satın beni
Rakı için

EĞER - Rrudyard Kipling

2008-04-17T10:00:00.000-07:00